دومین نمایش به‌اصطلاح مناظره در شعبده انتخابات آخوندی نیز به روی صحنه رفت و سرسپردگی کاندیداهای فرمایشی را که همگی از جلادان و شیادان و پاسداران امنیتی رژیم آخوندی هستند به نمایش گذاشت.
در این مناظره که باز هم به‌صورت انشاء خواندن نوبتی و تحت کنترل کامل برگزار شد شش کاندیدای فرمایشی در دقایق محدودی که به آنها فرصت حرف زدن داده می‌شد تا توانستند به روضه‌خوانی و کلی بافیهای مسخره پرداختند و به حاشیه رفتند. و در لابلای آن ضمن مچگیری از یگدیگر به ناگزیر به بحرانهای اجتماعی، فساد حکومتی و بن‌بست رژیم در گرداب بحرانهای داخلی، منطقه‌یی و بین‌المللی اعتراف کردند.
پاسدار قالیباف برای لاپوشانی کارنامه‌اش در فاجعه پلاسکو و دزدیهای شهرداری، دولت روحانی را به‌خاطر پیدا شدن محموله مشکوک دختر یک وزیر روحانی در یک ویلا مورد حمله قرار داد و گفت وزارتخانه‌ها، واردات غیرقانونی انجام می‌دهند.
میرسلیم هم در شرایطی که فریاد اعتراض معلمان علیه اختلاسها و چپاولهای حکومتی و حقوقهای نجومی امثال خودش خاموش نمی‌شود به غیب‌گویی پرداخت که وقتی معلمان در شرایط بسیار ناهنجاری به‌سر می‌برند چطور می‌توانیم پیشرفت داشته باشیم، این غیرقابل‌قبول است.
آخوند روحانی نیز در عکس‌العمل دعاوی کاندیداهای باند غالب با اشاره به استفاده آنها از چماقداری در مخاصمات درونی اشاره کرد و گفت وقتی یک دانشگاه در شیراز یک نماینده مجلس را دعوت می‌کند و دوستان شما با آجر به او حمله می‌کنند، ما آیا می‌توانیم دانشگاه آزاد داشته باشیم وقتی هم که آخوند جلاد ابراهیم رئیسی به برجام ایراد گرفت آخوند شیاد حسن روحانی با تأکید بر این‌که رئیسی از مسایل هسته‌یی اطلاعی ندارد و بهتر است حرف نزند گفت: برجام با زحمت به دست آمده و اگر برجام نبود نفت ما به جای دومیلیون بشکه می‌شد 200هزار بشکه.
روحانی ضمنا زمانی که همه به نوعی برجام رو تأیید کردند، گفت آنجا که می‌خواستند برجام را به هم بزنند، روی موشک شعار نوشتند، شهرهای زیرزمینی را نشان دادند تا برجام را به هم بزنند.
آخوند روحانی خطاب به قالیباف و دیگر کاندیداهای باند غالب نیز گفت بهتر است ما مردم‌فریبی را کنار بگذاریم و آنهایی که رشد 26 درصدی را وعده می‌دهند، وعده توخالی می‌دهند.
قابل توجه آن‌که قبل از شروع مناظره مجری این نمایش اقدام به خواندن اطلاعیه‌ای از جانب کمیسیون نظارت بر تبلیغات نمایش انتخابات ریاست‌جمهوری رژیم کرد که در آن ضمن تهدید به حذف حرفهای آنها در صورت رعایت نکردن ضوابط مشخص شده، صراحتاً کاندیداها را به مجازات تهدید کرد: «چنان‌چه به تشخیص کمیته نظارت برنامه‌های تبلیغاتی... در برگیرنده مطالب توهین‌آمیز و هتک حرمت نامزدها و دیگر افراد باشد سازمان صدا و سیما موظف به حذف آن مطالب است... داوطلبان... به هیچ‌وجه مجاز به توهین و هتک حرمت نیستند و متخلفین... مجازات خواهند شد».
به قسمتهایی از این مناظره که در زیر می‌آید توجه کنید:
پاسدار قالیباف: شما نگاه کنید یک محموله‌ای کشف شد سخنگوی قوه قضاییه بر این مبنا که به هر حال یک محموله مشکوکی که چند تن پوشاک بود در یک ویلایی پیدا شد که متعلق به یکی از وزرا بود؛ خب این پرونده بررسی شد ظرف دو روز کارش انجام شد حالا به‌صورت خیلی فشرده سؤال واقعاً این هست که در یک وزارتخانه‌ای که آموزش و پرورش هست و مسئولیت داره وقتی ما می‌بینیم که این رفتار بگونه‌ای است که داره واردات انجام میشه اونهم واردات غیرقانونی
آخوند روحانی: چطور آقای قالیباف در مصاحبه تلویزیونی قبل این‌که موضوع اصلاً معلوم بشه چی هست به یک وزیر اتهام میزنه اتهام ناروا
میرسلیم: معلمان در شرایط بسیار ناهنجاری به‌سر می‌برند ناچارند دو بار سه بار در روز بشینند کار بکنند تا حقوق خودشون رو به‌دست بیارند بتونن زندگی بکنند با این معلمان ما چطور می‌تونیم کیفیت آموزش رو افزایش بدیم.
آخوند روحانی: اگر ما می‌خواهیم در جامعه ما آموزش و پرورش و علم و تحقیق جلو بره باید در جامعه آزادی باشه اگر آزادی نباشه چطوری جوانهای ما میتونن در زمینه علم و دانش به پیشرفتهای اساسی برسند وقتی یک دانشگاه در شیراز یک نماینده مجلس رو دعوت میکنه و دوستان خود شما میان مانع میشن تو خیابون با آجر به ماشینش حمل میکنن کسی که فرزند شهید بزرگوار علامه مطهری هست آیا در یک هم‌چون جامعه‌ای با یک همچین رفتاری ما می‌تونیم دانشگاه آزاد داشته باشیم می‌تونیم تعالی داشته باشیم
آخوند رئیسی: یک میلیون حداقل دانشجویی است که امروز مدرک تحصیلی دستشه کار نداره، تحریم علمی بیش از تحریم اقتصادی بر دانشگاههای ما اثر گذاشته، مواد آزمایشگاهها وجود نداره، فرهنگیان عزیز ما امروز مشکل دارند، بیائیم مشکلات کشور رو مطرح کنیم، وقتی که خبری می‌شنویم صندوق فرهنگیان به یغما برده شده از طرف عده‌یی متخلف 8هزار میلیارد به‌نحوی که هر فرهنگی کف 8 میلیون تا 10 میلیون سهم داره... .. بنظرم امروز آقای روحانی به‌عنوان رئیس‌جمهور مستقر 4سال پاسخگوی این سؤالات باشند، طرح مسائل دیگر حتماً مشکل کشور رو حل نمی‌کنه، ایشون باید به‌عنوان رئیس‌جمهور پاسخگوی سؤالاتی از این دست باشن. یک میلیون دانشجوی کشور باید معلوم بشه چرا بیکار هستند.
پاسدار قالیباف: مدارس ما، دانشگاههای ما دچار مشکل هستن، معیشت معلمین دچار مشکل هستن، بازنشسته‌گان معلمین دچار مشکلند، حق‌التدریسی‌ها اینها سال میگذره پول حق‌التدریسی‌شونو نمی‌گیرن، مدرسه ما اون اتفاق می‌افته که بچه‌ها توش بسوزن، ما این حوادث رو دیدیم. منم این رو قبول دارم ولی من واقعاً متعجبم جناب آقای روحانی من دارم درد مردم رو میگم، اخلاق رو رعایت نمی‌کنم؟ ، جنابعالی دارید یک کسی رو می‌گی که پاسخگوی همین مشکلاته. از قضا مردم عزیز وقتی من که این مشکلات اشاره می‌کنم میگم دولت 4 درصدی‌ها، رویکرد 4 درصدی‌ها، ویژه خواریها مال همینه، شما نگاه کنید دلال‌چی‌ها واقعاً مشکلات گرانی رو درست میکنن، قاچاق کالا و ارز امروز بیشترین مشکل رو برای ما ایجاد کرده. مشکلات مربوط به واردات‌چی‌های بی‌وقته... . ولی شما نگاه کنید وزیر آموزش و پرورش ما میره لباس بچه از کشور ایتالیا میاره... . واقعاً این شرم‌آوره برای یک جامعه فرهنگی که این وضع معیشتی معلمین و اساتیدش باشه، این وضع دانش آموزاش باشه که خانواده خواهش میکنه، میگه دختر منو شیفت صبح و بعدازظهرشو جابه‌جا کنین، چون ما چادر نداریم چادرمونو باید عوض کنیم، کفش پا رو باید عوض کنیم، بعد وزیرش بره واردات بکنه محموله بیاره... . ما حقوق بگیر 57 میلیونی و 100 میلیونی و 200 میلیونی رو می‌گیم اینها ذخیره‌های انقلابند، واردات‌چی رو می‌گیم مظلومه!
میرسلیم: نمونه‌اش مطالبی است که بزرگواران ما با این عبارات در مقابل انتقاد کنندگان بهش پرداخته‌اند. صفت غیر انسان، تخریبگر، بزدل، ترسو، به جهنم، تندرو، عصر حجری، متوهم، هوچی باف. بی‌شناسنامه، کم سواد، این تعبیرها تعبیرهایی نیست که در جمهوری اسلامی اجازه بده که انتقاد جای خودش را باز کنه
آخوند روحانی: شما تو همین انتخابات ببینید کیا هستند که در فضای مجازی آزادند، کارشون ندارند، کیا هستند که هر روز احضار میشن. بدلایل مختلف به بهانه‌های مختلف
جهانگیری: آقای میرسلیم مشکلی که وجود داره بخشی از جامعه با دولتی که با رأی مردم سرکار اومده مخالفند، متأسفانه این مخالفت شون به شکل نهادینه شده‌ای در فضای مجازی در مطبوعات با تمام توان به تخریب دولت می‌پردازند، احدی هم به اونها معترض نمی‌شه.
آخوند رئیسی: این الفاظی که آقای میر سلیم بیان کردن، متأسفانه شاید تا 50 مورد، نسبتی که، نسبتهای ناروایی که نسبت به منتقدان داده شد، بالاخره بقول آقای جهانگیری مخالف... ببینید امروز حق شهروندی عبارت نیست از رونمایی کردن از یک سند،
میرسلیم: بسیارند از مدیران شما در دولت حتی از وزرا، که خودشون کاسبن، از اطلاعات دارن استفاده میکنن، به نفع خودشون دارن استفاده میکنن چرا اجازه میدهید، که مدیران شما و وزرای شما جناب آقای جهانگیری، جناب آقای روحانی، ضمن این‌که وزارت میفرمایند، مدیریت میکنن، کاسب هم باشن
آخوند رئیسی: در حین مذاکره نکاتی مطر ح شد قابل‌توجه این‌که گفته بشه از ناحیة دولت و جناب آقای روحانی که خزانه خالیست، این یک پیام بسیار بد از ناحیه‌ی جمهوری اسلامیست برای طرف مقابل. این‌که گفته شده باشد که اگر ما این توافق را نکنیم ممکنه که طرف مقابل با یک اقدام تأسیسات ما را مورد هجوم قرار بده، این یک پیام بسیار بده برای مذاکره... ... .. در این سند که متأسفانه در این سند ما در اجرا هم پیشگام شدیم و هم به‌صورت تام اجرا کردیم... ... ... ... . بعد از این سند چه اتفاقی افتاد، آقای روحانی قول دادند که به‌محض این‌که اینکار انجام شد تمام تحریمها به‌صورت یکجا نه تعلیق با چهار تأکید مؤکد برداشته میشه، هیچ اتفاقی در سفره مردم نیافتاد.
پاسدار قالیباف: وقتی جلوگیری از قاچاق کالا و عرضه میشه، وقتی که وارداتچیها این کار رو انجام میدن، وقتی که بانکهای ما سر و پا تو زد و بنده و ظلم به مردم میکنن، اگر امکانی هم بیاد باز دو مرتبه همین چهاردرصدیها بهره‌مند میشن.
ما باید دوتا کار انجام بدیم، هم حقمون رو از این برجام بگیریم، هم زودتر از اون حقمون رو از این چهاردرصدیها بگیریم. که اگر او امکان هم وارد کشور بشه باز اینها می‌برن.
شما نگاه کنید، برجام الآن شده، تا این تاریخش حداقل مرکز واردات اروپایی‌ها به ایران. شما نگاه کنید چقدر کالا به ما فروختند! کی منفعتش رو برد؟ چهاردرصدی ها!
میرسلیم: طور می‌شود که ما قبل از مذاکرات دانش هسته‌یی بالنده خودمان را داریم تحریمها هم برقرار است، بعد از مذاکرات هم متأسفانه تحریمها تشدید می‌شود ولی محدودیت برای پیگیری دانش هسته‌یی برقرار می‌ماند،
آخوند روحانی: برای اجرای برجام اگر برجام یک توافقی هست که مورد قبول هست پس چرا اینهمه توی خیابونای تهران بیلبرد زدید چرا اینهمه فحاشی کردید به اونهایی که در حین مذاکره بودند اگر شما می‌گید که میدون جنگ بوده که درست هم هست، وقتی دیپلوماتهای ما در میدان مذاکره بودند شماها پشت پرده چه کردید؟ چه حرفهای نامربوطی بعضی‌ها زدند... . اگر امروز برجام نبود، نفت ما به‌جای دو میلیون بشکه‌یی که در روز صادر می‌کنیم امروز می‌شد 200هزار بشکه و شما این وعده وعید‌هایی که به مردم دارید می‌دید، چگونه این وعده وعید رو به مردم می‌دادید که این وعده‌های شما هم هیچ‌کدام برنامه و حساب و کتاب نداره... ... . و چقدر شماها در سیاست خارجی در مسائل خارجی، آقای رئیسی در مسأله هسته‌یی چه اطلاعاتی شما دارید که دارید قضاوت می‌کنید؟
هاشمی طبا: در حالی که ما از طرف قدرتهای بزرگ تحریم شده بودیم، چون کبک بعضی‌ها سر خودشون رو زیر برف بردند و گفتند تحریم بر ما اثر نداره و از همون کشورهایی که ما را تحریم کرده بودند کالاهاشون رو از مبادی دیگری گرانتر خریدند.
50 درصد اتوموبیل‌های سوپرلوکس ساخت یکی از شرکتهای آلمانی که ما رو تحریم کرده بود، با همون پولی که نفت رو با واسطه می‌فروختند وارد این مملکت شد که ما تحریم نشدیم، ما تحریم رو قبول نداریم،
آخوند رئیسی: آقای روحانی گفتند هم چرخ سانتریفیوژها بگرده هم چرخ اقتصاد سؤال ما اینه که آیا چرخ اقتصاد مردم عزیز میچرخه؟ یعنی بازار شما کسب و کار دارید؟ داد و ستد، تجارت، واردات و صادرات الآن این رکودی که جملگی بر آنند که الآن واقع شده تحریم بانکی اصلاً ما نمیگیم از آقای دکتر سیف سؤال کردند که چی می‌گید در رابطه با مسأله ایشون تو اون مصاحبه که دیگه از تلویزیون هم پخش شد نتیجه قضیه گفتند هیچ تا الآن هیچ.
آقای طیب نیا به‌عنوان وزیر اقتصاد دارایی اعلام کردند که ما همچنان مسأله بان کی‌مون به قوت خودش باقیه و تمام مسائلمون فلج است... ... . این تحریم الآن باقی هست اونها هم میگند باقی است خودشون هم میگند برنمیداریم عجیبه
هاشمی طبا: بنده امروز اعتراف می‌کنم که ظرفیت پذیرش سرمایه‌گذاری خارجی در ادارات ما در سازمانهای ما نیست
پاسدار قالیباف: فرصت رو به نسل بعدی بدیم، مطمئن بشیم اونها بهتر از شما اداره خواهند کرد.
میرسلیم: جناب دکتر جهانگیری شعارهای زیبایی دادید انصافا. پاسخ سؤال درباره اقتدار ما بود.
جهانگیری: من دو تا مطلب که در جلسه قبل آقای قالیباف گفتند یکی در مورد زباله و یکی در مورد شورایاری هست، هر دو تاش خلاف گفتند، ایشون گفتند از زباله برق تولید می‌کنیم، الآن حدود 8هزارتن زباله جمع‌آوری میشه، فقط 200تنش برق تولید می‌کنند، شورایاری هم دولت مصوبه داده که کمک بکنه.
نثری گاه روایی، گاه کلاسیک، گاه شاعرانه و گاه معیار. نثری که از «شور تماشا» آمده است.
زمین را بیل می‌زدیم. هرس می‌کردیم. در این خانه پدرها و عموها خشت می‌زدند. بنّایی می‌کردند. به ریخته‌گری و لحیم‌کاری می‌پرداختند. چرخ خیاطی و دوچرخه تعمیر می‌کردند. تار می‌ساختند. به کفاشی دست می‌زدند. در عکاسی ذوق خود می‌آزمودند. قاب منبت درست می‌کردند. نجّاری و خرّاطی پیش می‌گرفتند. کلاه می‌دوختند. با صدف، دکمه و گوشواره می‌ساختند.
بزرگ که شدم، عموی کوچک، تیراندازی را به من یاد داد. اولین پرنده‌یی که زدم، یک سبزه‌قبا بود. هرگز شکار، خشنودم نکرد. اما شکار بود که مرا پیش از سپیده‌دم، به صحرا می‌کشید. و هوای صبح را به میان ریه‌هایم می‌نشاند. در شکار بود که ارگانیسم طبیعت را بی‌پرده دیدم. به پوست درخت دست کشیدم. در آب روان دست و رو شستم. در باد، روان شدم. چه شوری برای تماشا داشتم.
نمی‌دانم تابستان چه سالی ملخ به روستای ما هجوم آورد. زیانها رساند. من مأمور مبارزه با ملخ در یکی از آبادی‌ها شدم. راستش را بخواهید حتی برای کشتن یک ملخ هم نقشه نکشیدم. وقتی میان مزارع راه می‌رفتم، سعی می‌کردم پا روی ملخ‌ها نگذارم. اگر محصول را می‌خوردند، پیدا بود که گرسنه‌اند. منطق من ساده و هموار بود: روزها در آبادی، زیر یک درخت دراز می‌کشیدم و پرواز ملخ‌ها را در هوا دنبال می‌کردم. اداره‌ی کشاورزی مزد مرا می‌پرداخت.
ورزش من خوب بود. در بازی فوتبال بیشتر wing forward بودم. از نقاشی، چیزی نیاموختم. کمی با رنگ و پرسپکتیو آشنا شدم. محیط شبانه ـ روزی ما جای جدال بود و درس‌های خشک و انضباط بی‌رونق. و ما جوان بودیم و خام و عاصی. چند نفری دور هم گرد آمده بودیم، با نقشه‌های شیطانی. چه آشوبیبه‌پامی‌کردیم! اگر از سهم ذغال‌سنگ ما می‌کاستند، شبانه قفل انبار را می‌شکستیم. و میزهای تحریر را از ذغال می‌انباشتیم. یا تخته‌ی قفسه‌ها را به آتش بخاری می‌سپردیم. شب‌های تعطیل که از شبانه ـ روزی در می‌آمدیم، اگر دیر برمی‌گشتیم و در بسته بود، از دیوار داخل می‌شدیم.
زندگیِ من آرام می‌گذشت. اتفاقی نمی‌افتاد. دگرگونی‌های من پنهانی بود. و داشت آفتابی می‌شد. با دوستان قدیم ـ یاران دبیرستانی ـ به شکار می‌رفتیم. آن‌قدر زود از خواب پا می‌شدیم که سپیده‌دم را در آبادی‌های دور تجربه می‌کردیم. ما فرزندان وسعت‌ها بودیم. سطوح بزرگ را می‌ستودیم. در نفسِ فصل، روان می‌شدیم.
من فن شاعری می‌آموختم. اما هوای شاعرانه‌یی که به من می‌خورد، نشئه‌یی عجیب داشت. مرا به حضور تجربه‌های گمشده می‌برد. خیالاتیم می‌کرد. با زندگی گیر و دار خوشی داشتم. و قدم‌های عاشقانه برمی‌داشتم. کمتر کتاب می‌خواندم. بیشتر نگاه می‌کردم. میان خطوط تنهایی، در جذبه فرو می‌رفتم.
فردای آن روز، نقاشیِ من چیزی دیگر شد. نقاشیِ من خوب نبود. خوب‌تر هم نشد. در مسیری دیگر افتاد. از آن پس، شیبانی را بیشتر روزها می‌دیدم. با هم به دشت می‌رفتیم. نقاشی می‌کردیم. حرف می‌زدیم. شیبانی شعرهایش را می‌خواند. از نیما می‌گفت. به زبان تازه‌ی شعر اشاره می‌کرد. و در این گشت و گذارها بود که conception هنریِ من دگرگون می‌شد. همان سال به دانشکده‌ی هنرهای زیبای تهران رفتم. دوران تحولات هنریِ محیط ما بود. انجمن خروس‌جنگی بیداد می‌کرد و نو با کهنه می‌جنگید. و میان این شور و ستیزها، کار من ذره‌ذره شکل می‌گرفت...