فردوسی نظم و شعر را به یک معنی به کار می برد. آنجا که می گوید: «پی افکندم از نظم، کاخی بلند».
امّا در شعر معاصر ایران، گاه نظم و شعر، درست در نقطه مقابل هم قرار می گیرند و شاعرانی را می یابیم که این دو را کاملاً از هم متمایز و متفاوت می بیند مانند ملک الشعرای بهار که می گوید: «ای بسا ناظم که اندر عمر خود شعری نگفت».

نظم در ساده ترین بیان، کنارهم چیدن و نظم دادن کلمات در یک بیت و در تمام یک منظومه است.
وقتی شاعر می گوید:
«سحر آمدم به کویت، به شکار رفته بودی
تو که سگ نبرده بودی، به چه کار رفته بودی»
همین بیت می توانست به نثر نوشته شود: «من وقت سحر به کوی تو آمدم، به شکار رفته بودی. تو که سگ (یعنی مرا) نبرده بودی برای چه کاری رفته بودی؟»
در صورتی که چه بسیار شعرهایی که وزن ندارند و در آنها تنها نوعی موسیقی رعایت شده. مثل این شعر شاملو:
«به نوکردن ماه/ بر بام شدم/ با عقیق و سبزه و آینه/ داسی سرد بر آسمان گذشت/ که پرواز کبوتر ممنوع است/ صنوبرها به نجوا چیزی گفتند/ و گزمگان/ به هیاهو/ شمشیر در پرندگان نهادند/ ماه برنیامد (شاملو، شکفتن در مه).
 بنا به تعریفهای جدید از شعر، در شعر (نه در نظم) ـ چه موزون و چه بدون وزن ـ خصیصه یی وجود دارد که از آن جدایی ناپذیر است. این خصیصه و ویژگی ذاتی شعر، «تصویر» نامیده میشود.
 در سادهترین تصویرها، فقط تشبیه وجود دارد. مثل این شعر که در آن «تبرزین در فرق شکافته شدۀ پهلوانان» به «تاج خروسان جنگی» تشبیه شده است:
«تبرزین به فرق یلان گشته غرق
 چو تاج خروسان جنگی به فرق»
شعری که در «تصویر» آن «تشبیه» وجود دارد، دارای بیانی مستقیم، ساده و بدون پیچیدگی است. مانند تصویرهای این دو شعر:
 ـ «سپید شد چو درختِ شکوفه دار سرم»
 ـ «به هوا درنگر که لشکر برف ـ چون کند اندر او همی پرواز
 راست، همچون کبوتران سپید ـ راهگمکردگان ز هیبتِ باز»

                                                                                                                                                                         
 «نه! / این برف را سرِ بازایستادن نیست
 برفی که بر ابرو و موی ما نشیند» (شاملو)
خوانندۀ اینگونه شعرها، برای فهم آنها، باید از سطحِ زبان به عمق آن بلغزد و وارد دنیای ذهن شاعر شود.
«تصویر» تصرفّی است که شاعر در طبیعت دارد. هنگامی که یک پدیدۀ طبیعی در جویبارِ تخیل شاعر وارد میشود و به رنگ احساس و عاطفۀ او درمی آید، وقتی همان پدیده دوباره در هیأت کلمه ظاهر میشود، این پدیده، دیگر، آن پدیدۀ پیشین نیست، آفرینش جدیدی است که با همزاد طبیعیش تفاوت زیادی دارد. «شاخه»ها در دو «تصویر» زیر، هم شاخه اند و هم انسانی در قفسِ بی پناهی و تاریکی اسیر، که به دنبال پنجره یی از نور و سرپناهی امن در تب و تاب است:
ـ «یک شاخه / در سیاهی جنگل/
 به سوی نور/ فریاد میکشد» (شاملو، باغ آینه)
ـ «پنجه میساید بر شیشۀ در
 شاخ یک پیچک خشک
 از هراسی که ز جایش نرباید توفان» (شاملو، هوای تازه)

تصویرها اگر حاصل تجربۀ مستقیم و بدون واسطۀ شاعر باشند، از ملأ و فضایی که شاعر در آن زندگی میکند، رنگ می گیرند. وقتی شاعری مانند عنصری، از «نقره، دیگدان» و از «زر، آلاتِ خوان» میسازد، تصویرهای شعرش نمی توانند از دخالت چنین فضایی دور بمانند. به این شعر منوچهری دامغانی، شاعر مدیحه گوی دربار غزنوی، نگاه کنید و ببینید سوسن و نرگس را به چه تشبیه کرده است:
 «سوسن آزاد و شاخ نرگس بیمار، جفت
 نرگس خوشبوی و شاخ سوسن آزاد، یار
 این، چنان زرّین نمکدان بر بلورین مائده (=سفره)
 وان، چنانچون بر غلافِ زرّ سیمین گوشوار»
در شعرهای نخستین قرنهایی که شعر پارسی به دنیا آمد، منبعِ الهام تصویرها، طبیعت بود. به این دلیل، دخالت تخیل شاعر در آفریدن آنها کم بود. کار شاعر، در آن دوران، به کار نقّاشانی میمانست که از طبیعت کپیه برداری میکنند، بی آن که آن را از جویبار احساس و تخیل ویژۀ خود سیراب نمایند.
 در اشعار شاعران جدید، به ویژه در آثار آن دسته از شاعرانی که دارای «هویت شعری» هستند، تصویر از احساس و عاطفۀ شاعر سرشار است و مُهر ویژۀ او را بر خود دارد؛ جوانه یی نیست که ریشه در دل بی دردی داشته باشد، سربه همدادن قطره های خونی است که از قلب شاعر جاری می شود. شاعرِ چنین شعرهایی سنگ نیست، «ستارۀ گریان» است؛ درختی است که با هزاران ریشه به آب و خاک، به دریا و آسمان و انسان پیوند دارد؛ نبضِ عاطفۀ شاعر با نبض ماسه هایی که در زیر پایش می لغزد و با نبض هوایی که گاه چون بختکی بر دوشهایش سنگینی میکند، فراز و فرود دارد؛ از تنفس هوای مانده ملول میشود، در قفس، بیتابی دارد و به تاریکی «نه» میگوید و شادی شکوفۀ یک لبخند، سرتاسر وجودش را ستاره باران میکند؛ آنگاه که نعره میزند: «به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژندۀ خود را»، به سُخره مگیریدش. این تیرِ پرتابی، نه از گلوی او که از قلب اوست که پرتاب میشود. ببینید! آنَک، قطرۀ خونِ این فریاد است که برف زیر پایتان را رنگین کرده است!
پس در اینگونه شعرها، اگر تصویرها را «وجدانهای ناآرام» عصر خود بدانیم، گزافه نگفته ایم.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       در شعرهای جدید، در قیاس با شعرهای شاعران پیشین، تشبیه سهم کمتری دارد. جای خالی تشبیه را در اینگونه شعرها، استعاره و مَجاز پرمیکند. مانند «بارشِ یکریزِ برف» در این شعر که اشاره به «سپیدشدن موی سر» است:

                 

                    پرویز خزایی - در آستانه سالی دیگر

             

                      

با نگاهی کوتاه، به جرأت میتوان گفت سالي كه بزودی به پايان ميرسد، سال پرداخت تاوان اشتباهات و گافهاي فاحش سالهاي گذشته بود که میز منطقه و جهان را بجد زیرورو کردند. بطور خيلي خلاصه : حمله کابو وار بوش پسر به عراق و به نابودی کشاندن هست و نيست اين كشور و سرکوب مردمش بدست مالکی، شاگرد خامنه ای، که منجر به بسط و رشد بنيادگرايي و زایمان دیو دیگری (برادرکوچکه ولایت مطلقه فقیه)، شد که نام نامبارک آن داعش است.

سیاست شاه سلطان حسین وار دولت هشت ساله اوباما که منجر به هولوکاست مردم به پا خاسته سوریه، بدست مثلث خبیثه بشار- خامنه ای- شیخ نصرالله،  گردید. و حالا در این اواخر هم ابر قدرتی جا مانده و نخ نما شده وارد شد، که برنامه خودش را درجدال بر"پست سیندروم" خودش دارد و تسویه حساب استراتژیکی اش با غرب و ناتو را. اما دریغا که این تسویه حساب استراتژیکی با این کارزار بمب و آتش و خون، بر روی پیکرهای گرسنه و زار و نحیف کودکان حلب تعیین تکلیف ميشود.
در پايان اين دو ۸ سال باری با اشک و اندوه، دیدیم که بمب شیمیایی و بشکه های انفجاري از آسمان و کامیونهای زیر گیر مردمان بیگناه را میسوزاند و له و نابود میکند.
و اکنون ببینیم، که درسال کهنه، برما و مردم در زنجیر جهل و ستم و فساد حکومت ولایی آخوندهای دلار و زمین و جنگل و دکل نفتی خوار، (این لعنتی ها دجالانه قناعت و نان و خرما خوردن علی، سمبل شیعیان را، بر منابر منحوس خود کماکان جار میزنند!)، به خلاصه چه گذشت:
در یک کلام، ایستادگی! ایستادگی! (بقول لرد جانسون، دوست فقيد مقاومت مردم ایران، "پرسورنس! پرسورنس!): که محصول مبارکش در سال ۲۰۱۶ نجات فرزندان و وارثان ستار و کوچک خان و مصدق و حنیف نژاد از چنگال خونین آدمکشان خامنه ای در منطقه بود. آنهم بعد از داستان شکست دادن حکومت اسلامی او در عراق و منطقه بدست ارتش آزادیبخش ملی ایران(انهزامِ ـ بقول آیت الله منتظری ـ شعار اولیه خمینی: "امروز ایران فردا عراق").
آري باز اسکانی بس نفس گیر و تن و روان فرسا و هفت خوان رستمی که میماند به ده خوان!. ایضا شکست برنامه بمب اتمی هیتلرنشانش، ایضا شکست جهانی لیست تروریستی غرب و گرفتن استاتوی پناهجو از سازمان ملل،
و حالا باز تأکید و تأکید همیشگی که این سالهاي مقاومت در طرح ها و بیانیه ها و سخنرانیهای از رأس تا ذیل این مقاومت که همیشه و همه جا فریاد زده شده است:
-    طرح ده ماده ای خانم مریم رجوی، رئیس جمهور منتخب شورا برای دوران گذار،
-    راه حل سوم، ستون ابلاغ دیرینه جهانی ما به دنیا كه براي تحقق آن هزار اشرف و امیرخیز میسازیم!
پس ای هموطن!، اگر فردا این نظام ایرانسوز فتنه گر، و جنگهای مهیب برافروخته اش در عراق و یمن و لبنان و سوریه، با هزاران پاسدار و مزدور و آدولف آیشمن اش، قاسم سلیمانی، دامن ملت ایران بیگناه و بخاک سیاه فقر نشسته و هستی در این جنگهای اربعه از دست داده را گرفت، و در سال پیش رو، آتش مصیبت و نحوست و جنگ افروزی منطقه ای آدولف خامنه ای- که هشت اسبه میراند- به داخل خانه مردم ایران سرایت کرد، دیگر تف و لعنت و شکایت و بلوگ نویسی کافی نیست و همه چیز از دست رفته است. باید قبل از این مصیبتهای آخوند ساخته، خود به پا خیزیم و برای یک هدف مقدس متشکل تر و متحد تر شویم: سرنگونی تمامیت نظام ولایت فقیه و استقرار و استحکام آزادی و تمامیت ارضی ایران زمین.
پس بیایید در سراسر ایران و جهان (همانند رهبران و اعضای مقاومت تان)، راه حل سوم را همچنان بلندتر فریاد زنید:
نه به حمله خارجی و اشغال نظامی میهن مان
آری به سرنگونی حکومت فاشیسم دینی و داعش ولایت فقیهی توسط مردم و مقاومت مردم ایران.
 نامه نویس در پایان نامه بنویس: هم میهن به امید دیدار هزار اشرف میسازیم!..... دیدید که اینجا دیگر زیر گوش نامه نویس داد نزدم. چون، هموطن من گوشی تیز و هوشی لبریز دارد.
پرویز خزایی- هفته آخر سال ۲۰۱۶ اسکاندیناوی

                      



    داستان رستم و سهراب ـ شاهنامۀ فردوسی
                    
                         
                        

داستان جانگداز رستم و سهراب در زمان پادشاهی کیکاووس کیانی رخ داد. داستان این چنین آغاز می شود.

رستم بامدادان به عزم شکار از شهر زابل با رخش روی به صحرا نهاد. در نزدیکی شهر سِمِنگان, که در کنارۀ شمالی رود جیحون و بر لب مرز ایران و توران قرارداشت, گوری به تیر و کمند به دام انداخت و درختی بیفکند و از شاخه بپیراست و گور را بر آن کشید و آتش بیفروخت و گور را بریان کرد و بخورد و رخش را برای چرا رهاکرد و خود بیارمید. 
وقتی از خواب چشم گشود رخش را ندید و جستجویش برای یافتن او نیز بی نتیجه بود. 
هنگامی که از خستگی راه به خواب رفته بود, تنی چند از تورانیان, رخش را ربودند و به سمنگان بردند. رستم به طلب اسب به سمنگان رفت. شاه سمنگان که به ایران دلبسته بود, او را میهمان کرد و به او زبان داد که اسبش را بیابد. 
رستم آن شب میهمان او شد. تهمینه, دختر شاه سِمِنگان, که آوازۀ دلاوریهای رستم را شنیده بود و شوق آن داشت که از تخمۀ او فرزندی برومند در دامن بپرورد, نیم شب به بالینش آمد و خواهان پیوند با او شد. 
 رستم, در همان نیمه شب با او، به رسم آن روزگار, پیوند همسری بست. 
بامداد فردا شاه سمنگان به رستم خبرداد که رخش را یافته اند. رستم شادمان شد و عزم بازگشت به دیار خود کرد. به هنگام وداع, بازوبند خود را به تهمینه سپرد و از او خواست اگر از این پیوند پسری به دنیا آورد, او را به نیکی بپرورد و به دایگان سپارد که به او فنون رزم آوری بیاموزند و پس از این که بالید و تناور شد, بازوبند پهلوانی به بازویش ببندد تا اگر روزی روزگاری با او رویاروی شد, او را بشناسد. 
 از پیوند رستم و تهمینه پسری پدید آمد که مادر، او را سهراب نام نهاد. سهراب بالید و تناور شد و هنوز نوباوه بود که بر همۀ همسالان خود در کشتی و رزم چیره شد و آوازۀ دلاوریش در سراسر دیار سمنگان پیچید. یک روز مادر را ناگزیر کرد که پدر را به او بشناساند. وقتی از مادر شنید که پسر رستم, دلاورترین پهلوان ایرانی است, این اندیشه در دلش شکفت که سپاهی بیاراید و به ایران زمین لشکرکشی کند و تخت و تاج کیانی را به زور شمشیر به دست آورد و به پدر بسپارد. اسبی تیزتاز برگزید و از جوانان گزیدۀ شهر و دیار سپاهی بیاراست و آمادۀ لشکرکشی به ایران زمین شد.
 افراسیاب, پادشاه توران, که در دشمنی با رستم و کاووس شاه کیانی زبانزد همگان بود, وقتی خبریافت که سهراب سپاهی آراسته است تا به ایران بتازد, او نیز سپاهی گزین کرد و دو تن از نامداران توران زمین به نامهای هومان و بارمان را سپهسالار سپاه خود کرد و به یاری سهراب روانه سمنگان کرد. افراسیاب به آن دو سپرد که نگذارند سهراب پدرش رستم را بشناسد و کاری کنند که در رزمی که در پیش است یکی از آن دو به دست دیگری از پای درآید. او نیک می دانست که اگر آن دو دلاور یگانۀ روزگار با هم آشنایی یابند و آن دو قدرت اهورایی با هم پیوند بخورند, خاک توران زمین را به توبره خواهند کشید و دمار از روزگار او برخواهند آورد. 
افراسیاب آن دو دلاور را با سپاهی گران روانۀ سمنگان کرد. سهراب وقتی پیام افراسیاب را شنید و آن سپاه انبوه را دید بسیار خرسند گردید و شتابش برای لشکرکشی به ایران بیشتر شد.
تهمینه به هنگام بدرود با پسر بازوبند پدر را به بازوی او بست و نشانیهای پدر را به او گفت و برادرش «ژنده رزم» را که رستم را دیده بود و می شناخت با او همراه کرد که رستم را به او بشناساند.
سهراب با سپاهی که بر گرد او فراهم آمده بودند, به سوی ایران زمین تاخت. در مرز ایران و توران, با هُجیر, پسر گودرز, سپهسالار ایران, پنجه در پنجه شد و او را به بند آورد و به اردوگاه خود برد. 
وقتی به دژی که هُجیر فرماندۀ آن بود, خبر رسید, گردآفرید, دختر گژدَهَم, دلیر و بی باک به رزم سهراب شتافت و با او به نبرد پرداخت. امّا, او نیز به بند سهراب گرفتار آمد. 

گردآفرید به نیرنگ خود را از چنگ سهراب رهانید..

دژنشینان وقتی چنین دیدند, شبانگاه از دژ گریختند و گژدهم در نامه یی شکست سپاه و دستگیری هجیر را به کیکاووس خبر داد و در وصف سهراب نوشت: «سهراب تورانی پهلوانی است گرد و دلیر, که دل شیر نر دارد و به تن به پیل می ماند و از نامداران ما کسی همآورد او نیست و گویی به سام سوار می ماند و جز رستم کسی را یارای نبرد با او نیست».
وقتی نامۀ گژدَهَم به کاووس شاه رسید, بی درنگ نامه یی به رستم نوشت و به گیو, پهلوان نامدار ایران, سپرد و پیغام داد که اگر آب به دست داری به زمین بگذار و بی اندکی درنگ به سوی ما بشتاب و آمادۀ رزم با سهراب شو.
رستم به همراه گیو از زابلستان به تختگاه کاووس شاه شتافت و پس از تدارک سپاهی گران, که کاووس نیز با آن همراهی داشت, برای رویارویی با سهراب نوجوان به سوی مرز ایران و توران تاخت. وقتی دو لشکر رویاروی شدند و در برابر هم صف بستند, رستم شبانگاه به تنهایی برای دیدار پنهانی سهراب به خرگاه او رفت. ژنده پیل که نگهبان چادر سهراب بود, رستم را دید و با او درآویخت و به دست رستم کشته شد. رستم سهراب نوجوان را دید بی آن که سهراب او را ببیند و سپس به سپاه ایران برگشت. 
با کشته شدن ژنده رزم تنها کسی که ممکن بود رستم را به سهراب بشناساند, از پای درافتاد. 
فردای آن روز, سهراب از هُجیر که زندانی او بود، نشان رستم را پرسید اما او از بیم آن که سهراب زیانی به سپهسالار ایران زمین برساند, نشانی از رستم به او نداد. هومان و بارمان نیز با این که رستم را در جنگها دیده بودند و او را می شناختند, نشانی از رستم به سهراب ندادند. از این رو, وقتی در همان روز سهراب هماورد خواست و کسی یارای مقابله با او را در خود ندید, رستم به جنگش شتافت و آن دو ساعتها با هم جنگیدند بی آن که یکدیگر را بشناسند. مهر سهراب جنبید و در چهرۀ رستم نشان دوست می دید و از او می خواست که خود را به او بشناساند و اگر رستم است بگوید. اما, رستم حاضر نشد خود را به او بشناساند. 
وقتی در جنگ نیزه و شمشیر هیچیک بر دیگری نتوانست چیره شود, به کشتی دست یازیدند. سهراب که خون دلاوری رستم را در رگهای خود داشت و جوان بود و رزم آور و با خستگی بیگانه, در کشتی بر رستم که هرگز هیچ پهلوانی بر او چیرگی نیافته بود, چیره شد و او را به زمین کوفت و بر سینه اش نشست و خواست پهلویش را با خنجر بدرد. رستم به نیرنگ دست زد و به او گفت: ای جوان در میان ما ایرانیان رسم بر این است که وقتی برای نخستین بار پهلوانی حریف خود را در کشتی به زمین می کوبد, او را رها می کند و در نوبت دوم اگر توانست بر او چیرگی یابد او را از پای در می آورد. 
سهراب با شنیدن این سخن رستم را رهاکرد و از رزم با او دست کشید و روانۀ اردوی خود شد. هومان و بارمان وقتی از سهراب شنیدند که رستم با چه نیرنگی خود را از چنگ او رهانید, به او گفتند که شکار را به آسانی از دست دادی و بسا افسوس خوردند.
 فردای آن روز وقتی آن دو دلاور, پدر و پسر, رویاروی شدند, باز مهر سهراب جنبید و رو به رستم کرد و گفت بیا تا از جنگیدن دست بکشیم و به بزم روی آوریم, دل من بر نمی تابد که با تو بجنگم و به او گفت فکر می کنم که تو رستمی, اگر چنین است به من بگو. 
این بار نیز رستم حاضر نشد خود را به او بشناساند. رستم با این که می دید سهراب به سام نریمان ماننده است و در دلاوری همتایی ندارد, هرگز به این گمان نبود که او ممکن است پسر خود او و نبیرۀ سام نریمان باشد. با این که به یاد می آورد که در توران و در شهر سمنگان پسری دارد, امّا به این گمان بود که پسرش اکنون طفلی بیش نیست و هنوز تا رسیدنش به دوران جنگاوری سالهای سال باقی مانده است. از این رو, این بار نیز حاضر نشد, خود را به او بشناساند و بگوید که رستم است.
 سهراب به ناگزیر به نبرد آغازکرد. 
رستم این بار با تمام توان و نیروی خود با او در آویخت. امّا, سهراب غَرّه از پیروزی پیشین, این بار جنگ با او را سهل گرفته بود و با تمام توان نمی جنگید و در کشتی سستی نشان داد و رستم او را به زمین افکند و بی درنگ با خنجر پهلویش را درید و او را از پای درافکند.
 سهراب نیم جان به رستم گفت: تو اگر در آسمان ستاره و در دریا ماهی شوی, پدرم رستم ترا خواهدیافت و انتقام مرا از تو بازخواهد جست. 
رستم با شنیدن نام خود دریافت که آن رزمجوی بی باک و بیم، فرزند خود اوست که بی خبر و بی گناه او را به دست خود پهلو دریده است. فریادی از دل پردرد برآورد و خاک بر سر ریخت و با مشت بر سر و صورت کوفت. امّا, این راه چاره نبود. او می دانست که در خزانۀ کاووس نوشدارویی است که دوای هر زخم چاره ناپذیری است. بی درنگ پیکی روانه کرد و از کاووس خواست که برای درمان زخم سهراب نوشدارویی برایش بفرستد. اما کاووس که با شنیدن خبر و بیم آن که پیوند رستم و سهراب تاج و تخت او را برباد دهد, حاضر نشد نوشدارو برای رستم بفرستد و در این کار آن قدر درنگ ورزید که سهراب از پای درآمد و نوشداروی او وقتی به رستم رسید که دیگر سهراب رمقی نداشت و چشم از دیدار دنیا فروبسته بود؛ نوشداروی پس از مرگ سهراب.

            

  رشد علمی با تعداد نجومی مقالات تقلبی 

                       

رژیم آخوندی مدعی است که به‌لحاظ علمی خیلی پیشرفت داشته و رتبه‌های بالایی در جهان به‌دست آورده است تا آنجا که خود خامنه‌ای گفته که اگر کسی خلاف این را بگوید خیلی ناراحت می‌شود. به‌واقع این ادعا چه میزان صحت دارد؟ 

ایران تحت حاکمیت آخوندها جزو ده کشور برتر دنیا به‌لحاظ پیشرفت علمی است، این ادعایی است که کارگزاران رژیم عنوان می‌کنند و دلیل آن را هم درج 30هزار مقاله علمی در نشریات علمی می‌دانند که محافل علمی خارجی را به تحسین واداشته و معتقدند که با این شاخص دیگر هیچ حرف و حدیثی برای این‌که در علم پیشتاز هستند نمی‌ماند. اما خوب است در چند و چون کمیت و کیفیت این مقالات ریز شویم.

خود رسانه‌های رژیم این مقالات را این‌طور معرفی می‌کنند و می‌نویسند:
58 درصد این مقالات اساساً هیچ مراجعی نداشته، یعنی هیچ‌کس به آنها نگاه هم نکرده است و محتوای آنها آن‌قدر نامناسب است که به پژوهش ضربه می‌زند و تکراری بودن این مقالات از مشخصه‌های اصلی آنهاست. رسانه‌های رژیم اضافه می‌کنند که موضوع این مقالات به‌جای مسائل کارساز و پرداختن به نیازهای جامعه مقالاتی است که قبلاً نوشته شده و نویسنده فقط زحمت کپی کردن آن را به خود داده است.

فضاحت مقالات تقلبی آن‌قدر بالا گرفته است که کارگزاران رژیم برای این‌که وضع بدتر نشود به فکر کمیته حقیقت‌یاب برای صحت این مقالات افتادند. به‌این ترتیب می‌توان گفت اگر ‌چه رژیم نتوانسته در تولید مقالات علمی در بین ده کشور بالا باشد ولی قطعاً در تقلب و کپی مقالات علمی دارای رتبه بسیار بالایی است.

در این رابطه یکی از فارغ‌التحصیلان کارشناسی ارشد علوم سیاسی از دانشگاه آزاد تهران می‌گوید:
«بر اساس آمار موجود و گزارشهای میدانی و تجربیات عینی که وجود دارد این موضوعی پوشیده نیست که انبوهی به‌اصطلاح مقالات علمی در ایران وجود دارد که چیزی به جز کپی بردارهای ناشیانه از روی متون دیگر نیست. اما اگر بخواهیم موضوع را کمی به عمق ببریم باید سراغ شاخصهای دیگری هم رفت.

در حالی که بر اساس آمارهای رسمی رژیم تعداد دانشگاههای ایران حتی از تعداد دانشگاههای چین و هند یعنی پر جمعیت‌ترین کشورهای دنیا و کشورهایی که به‌لحاظ اقتصادی بسیار پیشرفته‌تر از وضعیتی هستند که رژیم به کشورمان تحمیل کرده است، بیشتر است، اما همین دانشگاهها نزدیک به ۵۰٪ جمعیت بیکار کشور را تولید می‌کند. و از میان همین فارغ‌التحصیلان بهترین نفرات در زمره همین گروه بیکاران قرار می‌گیرند. طبق آمارهای موجود طی سال‌های گذشته حدود ٥‌ هزار نفر به استخدام دولت درآمده‌اند که از این میان دانش‌آموختگان نخبه سهم بسیار ناچیزی دارند. در حالی که در ژاپن یا دیگر کشورهای پیشرفته بهترین و نخبه‌ترین فارغ‌التحصیلان در بهترین مناصب کاری و علمی قرار می‌گیرند. در نتیجه خیلی طبیعی است که بر اساس اعلام بانک جهانی، ایرانی‌ها رتبه پانزدهم مهاجرت جهان را از آن خود کرده‌اند و از این میان میزان مهاجرت نخبه‌ها روند صعودی گرفته است.

در سال ٢٠١٥ حدود ١١‌هزار و ٣٠٠ دانشجوی نخبه از ایران مهاجرت کرده‌اند که نشان‌دهنده رشد ١٦‌درصدی مهاجرت نخبگان از کشور نسبت به‌ سال ٢٠١٤ است.

از طرف دیگر اگر به موضوع به‌اصطلاح رشد علمی! نگاه کنیم به‌طور طبیعی باید خود را در یک اقتصاد با ثبات و رو به رشد نشان دهد، این البته موضوعی است که از صدر تا ذیل رژیم نمی‌تواند مدافعی داشته باشد زیرا بی‌ثباتی و فرو‍پاشیدگی این اقتصاد یکی از موضوعاتی است که باندهای درونی رژیم تقصیرش را گردن یکدیگر می‌اندازند.» 

همین فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه تهران در برابر این سؤال که ”چرا وضعیت دانشگاهها این است؟ چه شاخصهایی برای این واقعیت است؟ ”می‌گوید:
«یک حرف تئوریک درباره محتوای این رژیم از سالها پیش گفته شد که هرچه زمان گذشت درستی علمی آن بیشتر اثبات شده است و آن تعارض و تناقض ذاتی این رژیم با این دوران و عصر است. در حالیکه در رأس آن ولایت فقیه  و خلیفه قرار دارد بر  کشوری سلطه پیدا کرده‌ا ند که از این مرحله عبور کرده است. در نتیجه مثل پدر فکری و عملی خامنه ای؛ نواب صفوی، در حالی که تا بن استخوان ضد زن، ضدبشر، و ضد آزادی بود، طرفدار مسلح شدن به آخرین سلاح های روز بود. کاریکاتور دردناکی که قیمتش را روزانه مردم ایران می‌پردازند. در نتیجه می‌بینیم که هیچ چیز در جای واقعی خودش نیست و اسم واقعی خودش را ندارد. و بر سر همین موضوع مورد بحثمان یعنی رشد علمی! یکی از کارگزاران رژیم اخیراً گفت: «کمبود بودجه اختصاص یافته به امر پژوهش در مجموعه مدیریت کشور، بی‌توجهی به نتایج پژوهش‌های کاربردی موجود... غلبه روزمرگی جریان اداره سازمانها و نهادها، ناتوانی نظام آموزشی در توانمندسازی دانشجویان در راستای ورود به جریان پژوهش در کشور، نزول سطح امر پژوهش در میان برخی محققان تازه کار، و تبدیل شدن امر پژوهش به کالای بازاری از» جمله مشکلاتی است که در بخش پژوهش کشور وجود دارد.

و یکی دیگر از عوامل رژیم در دانشگاه اعتراف می‌کند که بودجه دانشگاهها مرتب کم و کمتر شده است. و یکی دیگر از به‌اصطلاح استادان! حکومتی اذعان می‌کند که بودجه تحقیقاتی همه دانشگاههای وزارت علوم به اندازه یک سوم یک دانشگاهعربستان سعودی هم نمی‌شود. و حقوق اعضای هیأت علمی دانشگاهها بر اساس نرخ برابری ارز در سال 13877 نسبت به سال 1392 نصف می‌شود.

در چنین نظامی حتی آنچیزی که به‌عنوان بودجه پژوهش اعلام می‌شود در عمل سر از جاهای دیگر در می‌آورد. اوایل سال گذشته وزیر علوم همین رژیم اعتراف کرد که در دستگاههای اجرایی و حتی دانشگاه ها  پرداخت حقوق و دستمزد  کارکنان از محل بودجه های پژوهشی است.

از وضعیت وخیم بودجه پژوهشی هم که رد بشویم مشاهده می‌کنیم که حتی موضوعات پایه‌یی‌تری کماکان لاینحل مانده است شاید کمتر روزی باشد که با اعتراضات دانشجویی به‌خاطر برآورده نشدن حداقل ضروریات صنفی و استقراری مواجه نباشیم. به قول یکی از دانشجویان «هرساله قیمت غذای دانشجویی متناسب با تورم افزایش می‌یابد این در حالی است که دانشجویان دارای حقوق نیستند که میزان آن بر اساس تورم رشد داشته باشد.» 

قیمت غذای دانشجویی هرساله افزایش می‌یابد اما کیفیت آن کاهش می‌یابد. و در رابطه با وضعیت خوابگاهها، دانشجوی دیگری می‌گوید: «هرساله اجاره بهای خوابگاهها گرانتر شده اما تغییری در کیفیت و زیرساختهای خوابگاهی مشاهده نمی‌شود.» 

همه اینها را اگر اضافه کنیم به سرکوب سازمان‌یافته‌یی که روزانه علیه دانشگاه و دانشجو اعمال می‌شود، به‌سادگی روشن می‌شود که چرا وضع اینطور است.».

            

               ساخت ”خیابان خورشیدی“ برای اولین بار در جهان

                         

شهر توروور در شمال فرانسه شاهد افتتاح اولین خیابان خورشیدی جهان در روز پنجشنبه 2 دی بود.

مهندسین پانل‌های خورشیدی مستحکمی بر زمینی به مساحت دو هزار و ۸۰۰ مترمربع بنا کرده‌اند که خودروها می‌توانند از روی آنها عبور کنند بدون آن‌که آسیبی به آنها برسد.

این پانلهای خورشیدی می‌تواند برق کافی برای روشنایی خیابانهای این شهر را فراهم کند، شهری که با پنج هزار جمعیت اولین شهر دارای خیابان خورشیدی در جهان است.

خیابانهای خورشیدی گزینه‌یی برای آینده محسوب می‌شوند و به‌منظور توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در نظر گرفته شده‌اند.

               


           

ادامه اخلاگری رژیم ایران در انتقال مردم حلب

 

فاروق ابو بكر مسئول مذاكرات اپوزيسيون سوريه گفت  اخلال گري هاي رژيم ايران باعث شده است تا عمليات تخليه كساني كه در شرق حلب باقي مانده اند تحت تاثير قرار گيرد. خبرنگار الجزيره در سوريه گفت  عمليات تخليه از شرق حلب نزديك به پايان است.

آخرين كاروان ساكنان شرق حلب آماده مي شوند كه از مناطق تحت محاصره خارج شوند. از طرفي شوراي استان حلب وابسته به اپوزيسيون سوريه  گفت ۱۰۵۲ خانواده  از شرق حلب  به حومه غربي اين شهر رسيدند.علاوه بر اين ۵۵۲ خانواده از شرق حلب  به حومه شمالي اين شهر رسيدند.
احمد ديري  عضو شوراي استان حلب  عناصر روسي و رژيم اسد و شبه نظاميان حامي او را متهم كرد كه  نقض آتش بس را ادامه مي دهند و با اين وسيله بر روي اپوزيسيون فشار مي آورند. 

                       
       
               

           علی اصغر بهروزیان - یلدا شب تولد خورشید

                

                 

شبی به گستردگی تاریخ دیرپای سرزمین مان، دیری است که بر آسمان میهن، دیرینه پای، چنبره ای شوم گسترده است و اهریمنان بد سرشت همراه با گزمگان درنده خوی شان در تلاش اند تا خاک را به پلشتی و انسان را به زشتی بیالایند. اما ایرانیان از این شب ها بسیار دیده اند و شاید این بوده که نیاکان ما یلدا را جایگاهی خاص داده اند و با مراسمی پر شکوه به جشنش می نشینند و با ایمان به آمدن رهایی و پیروزی نیکی بر زشتی و تباهی از زبان زرتشت پیامبرخوانده اند که:

"او که سرودِ میهنِ لایزالِ مرا خوانده است
سرانجام برخواهد خواست
چه وقتِ سکوت و چه وقتِ نشستن
او که سرودِ مخفیِ ملتِ مرا خوانده است
سرانجام برخواهد خواست
به چنین کسی که برخیزد
سنگ‌های فلاخن نخواهد رسید."

چنان که آمده است یلدا و مراسمی که در تخستین شب زمستان و بلندترین شب سال در ایران زمین برپا می داشته اند، سابقه ای بسیار دراز داشته در ارتباط با ایزد مهر و پیروان آیین مهر. ایزدی که سرود و شعارش بشارتی از این دست است:

" من از برای آسایشِ آزادگان آمده‌ام
آمده‌ام تا دیگر
هیچ ظلمت ‌پرستی
در کمینِ صلح و سپیده ننشیند!
آمده‌ام تا شرابِ آفرینش را
به آوازِ خسته‌ی آدمیان ببخشایم.
باید باران‌ها بیاید
صلح بیاید
آواز، علاقه، بهشت ...!"

نیایشگران آزادی و رهروان سپیده دمان رهایی را روشنایی روز و تابش خورشید مظاهر نیکی و تاریکی و شب و سرما، جان مایه اهریمنان بوده است. پس به جشن یلدایی می نشینند که شب زایش خورشید است. شبی که فردایش تولد خورشید است. و در اصل واژه یلدای سریانی را مولود معنا کرده اند. پس روز سی ام آذر آخرین روز پاییز که بلندترین شب سال است را به شکرانه میلاد خورشیدِ گرما بخش و نیرو دهنده، چیرگی بر یاس و خمودگی ها جشنی پرشکوه و نیکوست. شبی که با زایش خورشید مراد از دل بر می آوریم تا:

" اهریمنِ نابکار را براندازیم
خشم و سلاح و سکوت را براندازیم
دیوان و ددان را براندازیم
چراغ‌ها خواهیم افروخت
فرشته‌ها را یاوری خواهیم داد
نیکان را به آرزو
و عاشقان را به روشن‌ترین رویاها برآوریم
سعادتِ بی‌پایانِ عشق
تنها از آنِ کسانی است که خواستار حقیقت‌اند!"

آری، سعادت بی پایان عشق، تنها از آن کسانی است که خواستار حقیقت اند؛ و آنان که دل به روشنایی مهر دارند لاجرم بر اهریمنان تبهکار پیروز می شوند. اقوام آریایی و ایرانیان که نور و آتش را نابود کننده تاریکی و ظلمت می دانستند در شب یلدا، یا تولد خورشید، به مناسبت فروغ و گرمای کارسازش آتش می افروختند. گرد هم جمع می شدند، خوان ویژه می گستردند و هر آنچه از میوهً تازهً فصل که نگهداری شده بود و میوه های خشک در سفره می نهادند. سفره ای که مقدس بود. از ایزد خورشید و روشنایی، برکت می طلبیدند تا در زمستان به خوشی سر کنند و میوه های تازه و چیزهای دیگر نشان آن بود که بهار و تابستانی پر برکت در پیش داشته باشند. همه شب را در پرتو چراغ و نور آتش می گذراندند تا اهریمن فرصت دژخویی و تباهی نیابد. و از ایران زمین دور بماند:
" بگریز، از ما دور شو!
دور شو ای شبِ نادان
دور شو ای ناخوشی‌های شب‌گذر
دور شو ای اهریمن، ای مرگ، ای پتیاره
دور شو ای شریر، ستمگر، ای آموزگار دروغ
دور شو، دور شو از آیینِ ما، از عاشقانه، از آواز!
دروغزنان، بگریزید
ای هرزگانِ هول‌آور، بگریزید
بیماری نباشد
بیم و بلا نباشد
دروغ و دیو نباشد
ددمنشِ موذی و گناه نباشد
عشق باشد، آرامشِ آدمی

"خورشید مهر یا میترا، مسیح و نجات بخش جهان از تسلط اهریمن و نکبت و ادربار وی بود. هنگامی که آیین مهر از ایران در جهان متمدن کهن منتشر شد، در رم و بسیاری از کشورهای اروپایی، به همین جهت روز بیست و یکم دسامبر را که برابر با اول دی ماه بود، به عنوان روز تولد مهر یا میترای شکست ناپذیر جشن می گرفتند. اما در سده چهارم میلادی بر اثر اشتباهاتی که در کبیسه شد، تولد مهر جهانبخش، یا مسیحای منجی- در بیست و پنجم دسامبر افتاد و از آن پس تثبیت یافت."
- (گاهشماری جشنهای ایران باستان، هاشم رضی.)

یلدا بار دیگر می آید و فردایش تولد خورشید است و نور و روشنایی. خورشید میهن ما نیز در انتظار زایش است. بی شک شب سیاه و تار ملایان اهریمن صفت، با دستان پر توان رشید ترین فرزندان ایران زمین- اشرفیان قهرمان محقق خواهد شد و بدا:

"بَدا بر بَدان و پتیارگان
که بی‌خبر از پیروزیِ آن حقیقتِ لایزالند
که ما ناخوشی‌ها را برخواهیم انداخت
ددمنشان و دروغزنان را برخواهیم انداخت
راویِ دشمنْ‌آیینِ بی‌رویا را برخواهیم انداخت
ستمگران و سلیطگان را
سیاهی و سکوت، ستیزه و سنگ‌انداز را
برخواهیم انداخت."

نشانه های زایش نور و خورشید برکت زای ایران در افق پدیدار شده است. غرش شیر زنان و کوه مردان اشرفی و اشرف نشان در سراسر جهان را نمی شنوید؟ آنان که همراه با مهر تابان ایران زمین می گویند:

"من از برای مردمانم
این گونه به امدادِ عشق برخواهم خاست
رستگاری‌ها خواهم آورد
سرود و سعادت، باران و اردی‌بهشت
تب و ذلالت و شب را خواهم زدود
ما بی‌مرگ و ماندگار خواهیم ماند
حالا بگو برساد
هزار درمان در هزار درمان برساد
عشق برساد و عدالت برساد
این درفشِ برافراشته‌ی سپیده‌دمانِ من است."
چنین چراغی اگر در این خانه افروخته شود
تاریکی به تنهایی فرو خواهد مُرد
و نور خواهد آمد.
چنین کسی اگر در میان شما به پا خاسته شود
خواسته خواهد شد
با عاشقانِ فراوانش از فرشته و آدمی!
زمزمه‌خوانِ سرودِ آزادی هرگز از پای نخواهد نشست!"

آری در فردای این شب سیاه آرزوهای بر باد رفته مردم ما تحقق می یابند، لبخند بر لبان کودکان خواهد نشست. و دخترکان غمین سرزمین پاکی ها از نکبت و درد رهایی می یابند. مسیحای رهایی بخش مردم ما نیز خواهد آمد چنان که رزتشت سرود خوان رهایی و آزادی بشارتش داده است:

"دشمنِ بدسگالِ بی‌درمان
پراکنده خواهد شد
آب‌ها فزونی خواهند گرفت
عاشقان فزونی خواهند گرفت
آوازهای بی‌آلایش آدمی
فزونی خواهند گرفت
و نور خواهد آمد
و آرامش، و آزادی خواهد آمد
او، و او خواهد آمد
تا نطفه‌ی صلح را و سرود را
از خواب و از خلل بپالاید
برومندِ برکت‌آوری که فراخیِ آب‌ها را
برآورده است
هم آبرویِ ملت من است
آبرویِ آب‌ها و خوشی‌ها
که روانه از کلاله‌ی کوه
به جانبِ هفت دریای فراخْ‌کَرْت خواهد آمد.
سبزه بر سایه‌سارِ فَلَق
پرنده بر بلندی باد
و ناهیدِ فَرَهمند از فرازِ خوابگاه فرشتگان
به زیر خواهد آمد
خوشی‌ها خواهد آورد
خوبی‌ها خواهد آورد."

به امید آن روز، یلدا شب میلاد خورشید رهایی بر همه ایرانیان پاک سرشت مبارک باد.

* تمامی شعرها از: این منم زرتشت ارابه ران خورشید- به کوشش سید علی صالحی